Dürüstlüğün Fiyatı Kaç Para?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

DMAX’ TV’de yayınlanan “Antikacılar Kralı” adlı bir program var. Vakit buldukça izlerim. Kimi zaman tartışmalar, kimi zaman gerginlikler yaşanır ama neticede orası bir ticarethane; herkes memnun ayrılamaz, herkes aynı çıkarla düşünemez. Fakat bir gün öyle bir sahne izledim ki, sadece bir program anı değil, insanlık dersiydi…
Mağaza sahibi baba ve kızı tezgâhın başında duruyordu. İçeri bir kadın girdi. Elinde babaannesinden kalma birkaç değerli taş olduğunu söyledi ve bunlar için yaklaşık bin dolar istedi. İhtiyacı vardı, bunu da saklamadı. Mağaza sahibi, taşları bir uzmana göstermek istediğini belirtti. Kızı hemen itiraz etti:
“Bunlar değersizdir, zaman kaybı olur baba…”
Ama baba ısrar etti. Taşlar uzman tarafından incelendi. Sonuç hayli şaşırtıcıydı… Taşların neredeyse tamamı sahteydi. Ancak bir tanesi, tam anlamıyla servet değerindeydi. Uzman, o tek taşın on bin dolardan çok daha fazla ettiğini söyledi.
Mağaza sahibi kadının karşısına geçti ve şöyle dedi:
“Taşların çoğu sahte ama bir tanesi gerçek. Eğer kabul edersen, bu taş için sana on bin dolar ödemek istiyorum.”
Kadın önce inanamadı. Sonra gerçeği kavrayınca gözlerinden yaşlar süzüldü. Sevinçten ağladı. O an sadece kadının değil, mağaza sahibinin de gözleri buğulandı. Çünkü o gün sadece ticaret yapılmadı; dürüstlüğün değeri gösterildi.
Şimdi gelelim asıl soruya…
Aynı olay bizim ülkemizde yaşansa, sonuç böyle olur muydu?
Gerçek değerini söyleyebilir miydik?
İhtiyacı olan bir insanın hakkını, fırsata çevirmeden teslim edebilir miydik?
Kendimizi kandırmayalım… Son yıllarda “bir alıp on satmayı marifet” sayan bir anlayış giderek yayılıyor. “Müslümanız” demeyi dilimizden düşürmüyor, fakat dürüstlüğü, vicdanı, emaneti kimi zaman unutuyoruz. Oysa dürüstlük, sadece sözle değil, davranışla ispat edilmesi gereken bir ahlâktır.
Tarih şunu defalarca göstermiştir:
Toplumlar gücünü paradan değil, ahlâktan alır.
Esnaf kültürümüz bir zamanlar “helal kazanç” üzerine kuruluydu. Şiarımız, “kul hakkı yememekti.” Ama ne yazık ki bugün, kimi yerde nefis; vicdanın önüne geçmiş durumda.
Belki de en büyük servet; kasadaki para değil, aynaya baktığımızda yüzümüzün kızarmamasıdır.
O programdaki adam, bir taşı değil; insanlığını parlatmayı seçti.
Biz de kendimize sormalıyız:
“Dürüstlüğümüzün bir fiyatı var mı, yoksa vicdanımız hâlâ satılık mı?”

Atilla GÜNEY